Emma volgde de bacheloropleiding bouwkunde in Groningen en begon daarna aan de TU Eindhoven. Begin 2026 studeerde ze daar af. Dat ze architect wilde worden, wist ze als klein meisje al. ‘Ik hoorde laatst van mijn oma dat ik er al over praatte toen ik 8 was.’ Ondanks dat duidelijke toekomstbeeld koos ze na de middelbare school voor een andere weg. ‘Ik heb twee dagen chemie gestudeerd’, zegt ze lachend. ‘Ik denk dat iets in me zei dat architect worden vooral een droom was, en dat ik er niet aan toe durfde te geven. Maar toen ik er eenmaal aan begonnen was, was het gelijk goed. Die droom kon gewoon werkelijkheid worden.’
Halverwege april 2026 begon Emma bij De Deur in Huis. Waar de meeste van haar collega’s tijdens hun opleiding aan de Academie van Bouwkunst al kennismaakten met de praktijk van het vak, doet zij dat nu voor het eerst. ‘In Eindhoven heb ik geleerd heel analytisch na te denken, het academische van de universiteit heb ik daar meegekregen. Voor mij wordt de komende tijd een ontdekkingstocht: hoe gaat het nou echt, ten opzichte van wat ik geleerd heb?’
De veelzijdigheid is voor Emma misschien wel het mooiste aspect van het architectenvak. ‘Je bent met mensen bezig, het is soms heel technisch en het is een creatief vak. Daarnaast kom je maatschappelijke thema’s tegen.’ Als architect levert ze graag een bijdrage aan het welzijn van mensen, door mooie woonplekken te ontwerpen waar bewoners elkaar op een ongedwongen manier kunnen ontmoeten. ‘Juist de verschillende schalen vind ik daarbij interessant, en de overgangen, bijvoorbeeld via een portiek naar een woning. Daar probeer ik in een ontwerp altijd ruimte voor te maken.’
Een ultiem droomproject heeft Emma niet. ‘Ik hou vooral erg van transformatieprojecten, dat vind ik het allerleukst. Puzzelen met wat er is. Een specifieke situatie helemaal uitpluizen en de bestaande kwaliteit aan het licht brengen. Maar ik denk dat mijn droom vooral zit in het hebben van vrijheid vanuit de regelgeving, en in het doen van projecten waarbij niet alles vooraf al is bepaald.’
Vanuit haar overtuiging dat iedereen een mooie woonplek verdient, is de sociale huursector voor Emma een interessante hoek van het ontwerpvak. ‘Ik merk dat hier op het bureau veel liefde in zulke projecten wordt gestoken. Ook als er weinig middelen zijn, kun je als architect veel aandacht voor mensen in je ontwerp kwijt. Dat is voor mij het kernwoord: aandacht. Ik probeer bij iedere plek te kijken naar wat er mooi aan is, en hoe je mensen er trots op kunt maken.’